Πολύ μπέρδεμα

Ίσως να φταίει το όνειρο που είδα δεν ξέρω. Ίσως το ότι ξύπνησα και πάλι δεν πήγα στη δουλειά. Και όλοι είναι στη δουλειά το πρωί, δεν αλλάζει αυτό. Από το πρωί είμαι στο ίντερνετ. Παίζω ηλίθια παιχνίδια στο facebook, σκέφτομαι τι θα γίνει αύριο στη συναυλία και ποιον θα συναντήσω, φτιάχνω ένα μύλο στο κεφάλι μου που ίσως εκραγεί, ίσως όχι. Να βγω έξω δε θέλω. Έκλεισαν και τα Στάρμπακς στην γειτονιά μου και βαριέμαι να τρέχω στα άλλα που είναι και μακριά είναι όμως και ακατάστατα. Σαν καφενείο μοιάζουν αυτά στον Αγ. Ελευθέριο γι αυτο και έχει μονο γέρους.
Τέρμα, θα ντυθώ να φύγω από δω. Λες να ειμαι εγώ ο εχθρός του εαυτού μου;
Μαλακίες...

Tomorrow

I see you falling
how long to go before you hit the ground
You keep on screaming
Don't you see me here.. am I a ghost to you?

Now your grips too strong
You can't catch love with a net or a gun
Gotta keep faith that your path will change
Gotta keep faith that your luck will change tomorrow
tomorrow,
tomorrow

Why are you phoning
What am I to do when you're miles away
You're always calling
From the darkest rooms... and we're both scared

Now your grips too strong
You can't catch love with a net or a gun
Gotta keep faith that your path will change
Gotta keep faith that your luck will change

Now your grips too strong
Can't catch love with a net or a gun
Gotta keep faith that your path will change
Gotta keep faith that your luck will change,

Tomorrow..
I'm just out of your range
tomorrow
all your suffering's in vain
tomorrow
lalala

Now your grips too strong
You can't catch love with a net or a gun
Gotta keep faith that your path will change
Gotta keep faith that your love will change tomorrow

I'm out of your range
tomorrow
all your suffering seems vain, change
tomorrow
some forgiveness now
tomorrow
love's no sacred cow

Poison

Από τον αέρα
Από αυτόν που με έκλεψε
Από τον φίλο που με πρόδωσε
Από την δουλειά που με ξέρασε
Από την ελπίδα που με μέθυσε

Πολύ δηλητήριο γύρω μας. Η ζέστη του Νοέμβρη, η απόφαση κάποιου να κυκλοφορεί με τα δικα σου αντικείμενα, το mp3 σου που ήξερες ότι έχει γελοία χωρητικότητα αλλά το κράτησες γιατί σε συντρόφευσε σε πολλά ταξίδια και δύσκολες στιγμές. Την τσάντα από την Ισπανία, το γαμάτο κινητό, τα αρκετά μετρητά, και όλα αυτά που είχες μαζί σου και ήταν ένα κομμάτι σου. Τώρα το καινούριο κινητό μου είναι άθλιο, οι τσάντες βαρετές και γενικά είναι λίγο σαν βιασμός όταν σε κλέβουν. Κυκλοφορείς σαν μαλάκας τις επόμενες μέρες. Ξεκαθάρισμα ανθρώπων ή what? Πώς πρέπει να αντιδράς όταν ο φίλος σου σε περιμένει στο αυτοκίνητο με αναμένο καλοριφέρ επειδή δεν μπορεί να ψάξει μαζί σου στους κάδους και τις σκοτεινές γωνίες για την τσάντα που χάθηκε μέσα από τα μάτια του; Πώς πρέπει να φερθείς όταν σου λέει την ώρα που δίνεις κατάθεση στο τμήμα ότι στ'αρχίδια του πώς νιώθεις αλλά τώρα είναι η καλύτερη ώρα να βγάλει όσα δεν βγάζει ο κάθε ψυχολόγος που πάει και όσα κουβαλάει μια ζωή; Μάλλον δεν πρέπει να κάνεις τίποτα. Let it be και βλέπουμε. Στο νήμα θα φτάσουν πρώτα τα άλλα προβλήματα, όπως το να είσαι 30 χρόνων χωρίς δουλειά και ασφάλεια, χωρίς έναν σύντροφο να σου φτιάχνει τσάι, χωρίς μια παρέα που σε υπολογίζει για τις Χριστουγεννιάτικες διακοπές. Ο καθένας μπορεί να διαλέξει να είναι αυτό το πράγμα παραβλέποντας τα άλλα όμορφα πράγματα.
Το Λονδινάκι τον Γενάρη, τον Κώστα, το ισπανικό Jamon στο Γκάζι, τις συναυλίες που είδες και θα δεις, τα ωραία νέα που θα ακούσεις γιατί πάντα έτσι γίνεται. Η Μαρία έχασε τον φίλο της πριν αρκετά χρόνια όταν εκείνος αυτοκτόνησε. Το διανοείσαι; Απίστευτα συναισθήματα. Όταν την γνώρισα ήταν πολύ άσχημα ψυχολογικά. Σήμερα περιμένει με τον Νίκο το πρώτο τους παιδάκι και είναι πολύ ευτυχισμένη. Όταν ξέρεις ότι υπάρχουν αυτά γύρω σου, πραγματικά δεν αξίζει να στεναχωριέσαι για τίποτα που δεν άξιζε, για κανέναν που έτσι κι αλλιώς θα έφευγε. Αυτά που είναι να συμβούν θα γίνουν όσα καλσόν και να σκίσεις, όσα σιχτίρια κι αν ρίξεις.

a concert to remember

Νομίζω Μάρτης ή Απρίλης του 2008, στο Gagarin. jose Gonzalez. Είχα πάει με τον Γρ. και θυμάμαι πριν ξεκινήσει η συναυλία εκείνος μου τραγουδούσε αποσπάσματα απο το 4 minutes της Μαντόνα. Μόλις έσβησαν τα φώτα όμως θυμήθηκα. Εκείνο το βράδι είχε σβήσει μια ελπίδα οριστικά. Η κιθάρα του μου έγδυσε την καρδιά κι εκείνη από την ντροπη της άρχισε να κλαίει. "Αστο καλύτερα γιατί δε λέει" ήταν η απάντηση μετά το παιχνίδι με τις μέρες. Η πρώτη και ελπίζω τελευταία συναυλία που έκλαιγα από την αρχή μέχρι το τέλος με αναφιλητά και παράπονο. Μεγάλο παράπονο. Όταν άναψαν τα φώτα σταμάτησα αλλά η μασκάρα τα μαρτύρησε όλα. Όταν άφησα τον Γρ. σπίτι ξέροντας πως εκείνος θα τον ξαναδεί την επόμενη μέρα και θα τον έχει πάντα κοντά του ενώ εγώ ποτέ ξανάρχισα. Ήταν μία από κεινες τις μέρες που κράτησε για πολύ.
Ήταν εκείνες οι μέρες που με έκαναν να λέω ότι τα 28 δεν τα έζησα ποτέ. Ευτυχώς δεν το άφησα να γίνει στα 29.
Έχουν όλοι άραγε ένα τέτοιο χαμένο χρόνο στη ζωή τους; Και νιώθουν τόσο άσχημα γι' αυτόν όπως εγώ;

Το Manual της ζωής

Τι μάθαμε αυτή την εβδομάδα...
Ότι μπορώ να αφήσω τον εαυτό μου να κυλήσει στη μιζέρια πολύ εύκολα και να κάνω τις πιο άσχημες σκέψεις για ανθρώπους, αυτοκίνητα, για ό,τιδήποτε μπορεί να προσωποποιεί τη μιζέρια. Εκεί ακριβώς είναι το πρόβλημα. Έστω ότι έχει γαμηθεί ο Δίας τον τελευταίο χρόνο. Αρρώστιες, απολύσεις, τσακωμοί, μετακομίσεις, χωρισμοί, πώληση Κυργιάκου στο Αγγλικό Πρωτάθλημα και όλα τα κακά. Κρίμα και μαλακία που σου συνέβησαν. Έλα όμως που εσύ προτιμάς να λες ότι όοοοοοοοχι, δε φταίνε αυτά αλλά το άλλο το εκείνο που πάει τέλειωσε και τι κρίμα που θάψαμε τον πουστόμπατσο το μακαρίτη, τον χίπη το βρωμιάρη, τον γκέι τον υστερικό, τον φίλο μου το λούτσο, όποιον τελοσπάντων έχει ο καθένας εικόνισμα σε αυτή τη μαλακισμένη ζωή.
Βρε παιδάκι μου όμως, αφού έχεις χάσει τ΄αβγά και τα πασχάλια και η επίθεση είναι σαφής και ολομέτωπη. Κοίτα να προφυλαχτείς από τον πραγματικό σου εχθρό και να σώσεις ό,τι μπορείς και άσε τον Imaginary friend να καεί στην πυρά.
Ναι, αγαπητοί αναγνώστες των (ίσως τελικά όχι και τόσο)αηδιών που γράφω. Σκοπός είναι και το δέντρο και το δάσος να χεις το νου σου. Τι να τα κάνεις τα υπόλοιπα και τα κλάματα όταν δεν ξέρεις τι πραγματικά σε γαμάει κάθε φορά; Όταν χάνεις το μπροστινό δόντι και πας και βγάζεις το φρονιμίτη; Λύνοντας κάθε πρόβλημα χωριστά θα λύσεις και το μεγάλο σου πρόβλημα, όποιο κι αν είναι αυτό. Γιατί παρά τα όσα ακούω από τους αγαπητούς φίλους, ένα είναι το πρόβλημα που μας τρώει. Αυτό επιλέξαμε, του δώσαμε σκήπτρο και κάνει κουμάντο. ο Μητς ας πούμε ανησυχεί μήπως φύγουν και άλλα άτομα από το τμήμα του και χάσει όλα τα ρεπό του και χωρίσει από το Βαλκανικό υπεργκομενάκι που έχει βρει. Άλλοι κλέινουν ρεπό από τώρα για τους u2. Ποτέ δεν ξέρεις τι κρύβεται πίσω από την ευγένεια του καθενός και το χαμόγελο και όλες αυτές τις σουπερφανταστικοκαταπληκτικές ιστορίες που σου αραδιάζουν για τα ταξίδια, τις σπυπερ μεγάλες αγαπημένες παρέες, τα και γαμώ γκάτζετ τους, τις καλά-φιλαράκι-τι-να-λέμε-τώρα ασχολίες τους.
Εγώ πιστεύω ότι όλοι (κι εγώ μαζί φυσικά) χρειαζόμαστε το Manual της ζωής. Ξεθάψτε το, κάτω από κάνα σεμεδάκι ή κάνα μπαουλοντίβανο θα είναι. Ανοίχτε, διαβάστε, do it!

ps: το αχάδι εξακολουθεί να μη μου μιλάει και μάλιστα παντρεύτηκε. Θα γυρίσω ταινία "ο γάμος της καλύτερής μου φίλης". Είναι μόδα τελικά να σταματάς να μιλάς στον γκόμενο ή στο φίλο σου χωρίς να λες ποτέ το γιατί. Όχι ρε φιλαράκι, γιατί να σου πω. Σπάσε τ' αρχίδια σου και βρες το μόνος σου. Και κάνε πέρα τώρα γιατί έχω να βγω με την νέα μου γκόμενα και τον καινούριο κολλητό. Θες κι εξηγήσεις...
ps 2: Έκλεισαν τα πρώτα μου Starbucks στη Νέα Φιλαδέλφεια. Πόσοι οιωνοί έρχονται κάθε μέρα για να τονίσουν το τέλος της εποχής και πόσο μία μία ανάμνηση καταρρέει. Κοντεύουν 2 χρόνια. Σε λίγο καιρό δε θα υπάρχει τίποτα. I just know it's gonna be like this my dearest friends

Emo nights

Τους μισώ όλους. Πολλά νεύρα, τα 'χω βάλει πάλι με όλους. Οι μισοί φταίνε. Οι υπόλοιποι όχι. Τους βρίζω όλους, δεν τους θέλω. Κανέναν. Εγώ, οι μεταφράσεις μου κι ο Dexter. Έτσι θα είναι και αυτός ο χειμώνας όπως φαίνεται. Μοναχικός και άδειος όσο ποτέ.
Έχω το μάτι βαμμένο μαύρο, τη φράντζα στο μάτι, σαν να λέμε emo κανονικό. Ελπίζω να περάσει η παρανοια γιατί βαρέθηκα.
Πήγα στην καινούρια δουλειά σήμερα. Σε δέκα μέρες τα νεότερα.

Το τέρμα του Φώτη

Αφού παντρεύτηκε και έκανε παιδί ο Φώτης, τότε όλα μπορούν να συμβούν. Ο φίλος μου, ο... δεν ξερω πως να τον περιγράψω αλλιώς γιατί ήταν πολλά παραπάνω, αλλά ποτέ εραστής μου, έχει οικογένεια. Ένα γλυκύτατο μωρό και μια φοβερή γυναίκα. Σοκαρισμένη, αλλά χαρούμενη γιατί βρήκε αυτό που έπρεπε. Κι ας γκρινιάζει για τα ωράρια του μωρού και την οικονομική στενότητα. Εϊναι ο ρόλος του και τον παίζει μια χαρά. Ο Φώτης. Ξαφνικά πέρασαν σαν φλαςμπακ τα 12 χρόνια που τον ξέρω και τις στιγμές μαζί του. Είναι ωραίο να ακούς ότι συμβαίνουν στους γύρω σου ωραία πράγματα γιατί ξέρεις ότι θα συμβούν και σε σένα. Η αδερφή μου περνάει τα τελευταία βράδια της εδώ καθώς μετακομίζει με τον φίλο της. Θα παντρευτεί. Φέτος έχουν γεννήσει πολλές φίλες μου. Τουλάχιστον 5. Προχωράνε τα πράγματα. Ακόμη κι ένα παιδί πο πηγαίναμε στο ίδιο σχολείο και ήταν πιο μικρός από μένα τον είδα στο δρόμο μαζί με την έγκυο κοπέλα του. Μάλλον γυναίκα του. Μετά από όλα αυτά που έχω τόσο κοντά μου, σήμερα κατάλαβα ότι θέλω να νιώσω ελεύθερη επιτέλου όπως πριν 3 χρόνια ακριβώς. Είπα τέρμα σήμερα σε ένα πρόβλημα που με ταλαιπώρησε αρκετά. Το γνωστό... Τέρμα λοιπόν.

Where is my mind

Έλα μου ντε...

Out of tears

Η ιστορία με τον Τεό μου έκανε θεωρητικά ένα καλό: έπειτα από 2 χρόνια, μου ρούφηξε όλα τα δάκρυα.
Άκουσα ασυγκίνητη στο Δουβλίνο τον Bono από απόσταση αναπνοής να τραγουδάει το With or without you.
Eίδα τον θάνατο του Ο' Μάλει, που ήταν και από τους αγαπημένους μου, στο Γκρέις Ανάτομι, κι ούτε ένα δάκρυ.
Με κάλεσε η διευθύντριά μου στο γραφείο της, ενώ έκανα ψώνια στο Σύνταγμα, να με ξεχέσει και να μου απαγγείλει τις απίστευτες κατηγορίες για το πρόσωπό μου και πάλι τίποτα.
Δεν μπορώ να ξεσπάσω. Ακόμη και τώρα που ακούω το κομμάτι των stones συνεχίζω να πληκτρολογώ.
Μόνο εκείνο που με πιάνει καμιά φορά όπως προχτές που μου κόβει την αναπνοή. Μόνο εκείνο νιώθω πλέον.
Μπορώ να έχω τα δάκρυά μου πίσω;